Ooit een Olympisch kampioen bijt hun medaille1 En vraag me af waarom? Het lijkt een vreemd ding om te doen meteen na het winnen. Laat me, als medaillemaker, al meer dan tien jaar uitleggen, het echte verhaal achter deze beroemde pose.
Atleten bijten hun medailles vooral voor de fotografen. Het is een iconische pose die een krachtig en memorabel beeld creëert. Deze traditie begon als een historische manier om te testen of goud echt was, maar moderne medailles zijn niet gemaakt van vast goud.
De traditie bestaat echt uit twee delen. Het eerste deel is erg oud en komt uit een tijd waarin geld werd verdiend van puur goud. Mensen zouden een munt bijten om te controleren of het authentiek was. Puur goud is zacht, dus je tanden zouden een klein stempel laten. Het tweede deel is modern en draait helemaal om het beeld. Fotografen bij grote sportevenementen begonnen atleten te vragen om het te doen. De pose ziet er geweldig uit op foto's en op tv. Het toont emotie en is interessanter dan alleen een glimlach. Na verloop van tijd werd het gewoon het ding om te doen. Als iemand wiens bedrijf, Inimaker®, meer dan 50.000 medailles per maand produceert, kan ik je vertellen dat het bijten van een moderne medaille niets zal bewijzen. Maar het beeld dat het creëert is onbetaalbaar.
This gesture is a fascinating mix of history and media influence. It has become so popular that it feels like a natural part of winning. But let's break down the details. The "bite test" is echt uit de geschiedenis. Goud is veel zachter dan andere metalen, en het is absoluut zachter dan de metalen die worden gebruikt om nepmunten te maken, zoals lood verguld met goud. Als je een echte gouden munt beet, zou het buigen of een tandmarkering tonen. Als het nep was, kun je je tand gewoon pijn doen. Dit was een snelle en gemakkelijke manier voor handelaren om geld te controleren zonder speciale tools.
Today, the story is completely different. It's all about the media. I once talked with a client, Diego from Brazil, who works in sports merchandising. He told me that photos of athletes biting their medals are incredibly popular. He said they help sell more t-shirts, posters, and souvenirs. It's a "money shot" Voor fotografen omdat kranten en websites graag deze foto's gebruiken. De pose is dynamisch. Het vertelt een verhaal over hard werken, overwinning en zelfs een klein beetje speelse rebellie. De atleet, de medaille en de beet creëren een perfect moment.
Maar wat zou er gebeuren als je daadwerkelijk een moderne Olympische medaille beet? Ten eerste moet je weten waar ze van zijn gemaakt. Ze zijn geen vast goud, zelfs niet de gouden. De gouden medailles van Tokyo 2020 werden bijvoorbeeld voornamelijk gemaakt van puur zilver en vervolgens verguld met ongeveer 6 gram goud. De kern van de meeste medailles die we maken bij Inimaker® is een sterke zinklegering of messing. We voegen vervolgens een zeer dunne laag goud of zilver toe door een proces dat wordt genaamd Electroplating. Als je een van deze medailles zou bijten, zou je geen stempel op het kernmetaal achterlaten. Je zou waarschijnlijk gewoon de plating krabben of de speciale anti-oxidatiecoating beschadigen die we toepassen. In het ergste geval kun je zelfs je tand chip.
Wie is deze traditie begonnen?
We weten dus waarom atleten hun medailles bijten. Maar wie heeft het eerst gedaan? De officiële geschiedenis is een beetje wazig. Het is niet zoals één persoon het deed en iedereen heeft ze de volgende dag gekopieerd.
Er is geen enkele persoon die officieel wordt gecrediteerd voor het starten van de Medaille-bijtende traditie2. Het begon waarschijnlijk met zwemmers in de jaren tachtig of 1990 en werd populair omdat fotografen het aanmoedigden om een meer opwindende opname te krijgen.
De exacte oorsprong is moeilijk te traceren. Het lijkt in de loop van de tijd te zijn geëvolueerd in plaats van uitgevonden te worden door een enkele atleet. Het werd een wereldwijde trend vanwege grote internationale evenementen zoals de Olympische Spelen, waar een groot aantal fotografen allemaal het beste beeld probeert te krijgen.
De evolutie van een pose
Een wazig oorsprongsverhaal
De meeste sporthistorici geloven dat de trend in de jaren tachtig aan kracht heeft gewonnen. Zwemmers worden vaak genoemd als de eerste groep die hun medailles begint te bijten. Na een race zijn ze nat, emotioneel en houden ze een medaille vast. De beet voegt een rauw, krachtig element toe aan de overwinningsfoto. Tegen de jaren negentig, waarbij sportfotografie steeds competitiever werd, was de pose overal. Atleten uit alle sporten deden het. Het werd een verwacht onderdeel van de ceremonie.
De rol van de fotografen
You cannot talk about medal biting without talking about the photographers. They are a huge part of this story. In the seconds after a medal ceremony, dozens of photographers are crowded together, all yelling at the athletes. They shout things like, "Look here!" and "Show us the medal!" They also shout, "Bite it!" Ze vragen om deze pose omdat deze verkoopt. Het is emotioneler en actiever dan een eenvoudige glimlach. Een atleet die een medaille bijt, is een symbool van het bereiken van de ultieme prijs. Ik herinner me een zakelijke klant, Klaus uit Duitsland, die ons vroeg om medailles te maken voor de beste artiesten van zijn bedrijf. Hij noemde hun evenementenfotograaf specifiek de winnaars opdracht om hun medailles te bijten voor de bedrijfsnieuwsbrief. Het laat zien hoe ver de trend is gekomen.
Potentiële risico's van bijten
Hoewel de pose er geweldig uitziet, komt het met enkele risico's.
- Tandschade: Medailles zijn moeilijk. Op de Olympische Winterspelen 2010 heeft een Duitse atleet genaamd David Moeller beroemd zijn tand afgebroken op zijn zilveren medaille. Dit is geen zeldzame gebeurtenis.
- Medailleschade: As a manufacturer, this is what I think about. Our medals often have intricate designs and special finishes. We use a patent-pending technology called "ColorLock" Om te voorkomen dat glazuurkleuren vervagen. Een harde beet kan de beschermende coating krassen, het glazuur chip of de fijne randen afnemen. Het kan het prachtige vakmanschap verpesten dat we zo hard werken om te creëren.
- Bacterieën: Denk na over hoeveel mensen met een medaille omgaan voordat deze om de nek van een atleet wordt geplaatst. Van de productielijn tot de evenementfunctionarissen, het gaat door vele handen. Bijten is misschien niet het meest hygiënische om te doen.
De moderne overwinning poseert
De manier waarop atleten vieren is in de loop der jaren veel veranderd. De medaillebeet is slechts de nieuwste stap in deze evolutie. Hier is een eenvoudige uitsplitsing van hoe de overwinning poses zijn veranderd.
| Tijdperk | Gemeenschappelijke overwinning pose | Belangrijke invloed |
|---|---|---|
| Begin 1900 | Formeel staand, vasthoudende de medaille | Formele fotografie, met respect. |
| Midden jaren 1900 | Raising arms in a "V" voor de overwinning | Naoorlogse optimisme en culturele symbolen. |
| 1980s-1990s | De medaille kussen of high houden | Verhoogde media -aandacht, persoonlijke emotie. |
| 2000-heden | Bijtende de medaille | Demand from photographers for an "iconic shot." |
Deze evolutie laat zien hoe sportvieringen persoonlijker zijn geworden en meer gericht zijn op het creëren van een krachtig imago voor een wereldwijd publiek. De eenvoudige handeling van het bijten van een medaille verbindt de atleet rechtstreeks met hun prijs op een zeer fysieke en primaire manier.
Conclusie
Atleten bijten hun medailles om niet op goud te controleren, maar op de perfecte foto. Deze traditie, waarschijnlijk gestart door zwemmers en beroemd gemaakt door fotografen, is nu het meest erkende symbool van atletische overwinning over de hele wereld.
